İnsan… İnsan kelimesinin, türediği kök olarak iki sözcükten bahsedilir; bunlardan biri üns… Üns, ünsiyet, yakınlık demektir. Bu “yakınlık, yaklaşma, yakınlaşma” insanın diğerleriyle, hemcinsleriyle bir arada yaşamak zorunda olduğunu anlatır. Sosyal bir varlık olduğunu kabilesine, topluluğuna ihtiyaç duyduğunu ima eder, hatırlatır bize.

Bir de nesy = unutmak fiilinden geldiği söylenir. Bu durumda insan, unutkan, unutan demektir.

Neyi unutur… Belki de bildiği tek hakikati… Ölümü…

Bakamadığımız gözlerdir ölümün gözleri, zannederiz ki kalabalığa karışsak bizi fark etmez, saklanırsak bulamaz, gözlerimizi kaçırırsak tanımaz… Ah bu bizim trajikomik iyimserliğimiz. Oysa odadaki fildir, aldığımız nefesin bir sonrasıdır, hayatın tek bilinen gerçeğidir ölüm. Yaşamı esneten, değerli kılan en güçlü dersidir.

Her ne şekilde gelirse gelsin zordur, erkendir bütün ölümler şairin dediği gibi ama en büyük öğretmendir. Onunla hayatı takdir etmeyi, kutsamayı öğrenebiliriz. Buradaki benliğimiz geçicidir, her şey gibi, dikkatli bakarsak anlarız. Ölüm bir yenilgi değil, hayatın kırılganlığını, kendi kırılganlığımızı fark etmemizi sağlayan en güçlü derstir.

Oturdum… ve bir kaç gündür olanı biteni düşündüm, uzun uzun baktım akanlara, koşullara bağlı olan kırılgan ve cüretkar halimize…

Kimse kimsenin ölümünü ölemiyor, kimse kimsenin sonuna varamıyor. Kendi ölümüne, kendi sonuna kadar devam ediyor her şey. Bu kadar bilebileceğimiz…

Ve bu nefis kırılganlığın yarattığı eşsiz bir müzik var, tüm kainatı saran ve son ana kadar duyabileceğimiz…

Videoyu izlemek için: https://www.instagram.com/p/B70uKFJA_s5

Dünyayı bize borçlu zannetme alışkanlığımız içimizi sömürüyor.

Kalbimizin ışığını kapatıp, zihnimizin enerjisini tüketiyor…

Bu ikna olduğumuz uydurma gerçeklik, kendimize acımaktan tutun tüm insanlığı aşağılamaya kadar savurup duruyor bizi. Yapamadıklarımıza, ulaşamadıklarımıza takıyor kancayı, bizi yerden yere çalıyor bu tuhaf alışkanlık…

O deneyim eksik kaldı, bu hazzı yaşayamadım derken geçip gidiyor ömür. Hep bir tamamlanmamışlık hissi, doldurulamayan boşlukta salınıyor.

Oysa içimizde yaşanmamış maceraların değil, harekete geçirilmemiş iyiliklerimizin borcu duruyor…

Ya da bana öyle geliyor .

Kelimelerin sihir etkisi olduğu konusunda oldukça güçlü deliller var. Söz büyüdür… İşte size yine batı dillerinden bir ipucu uzatıyorum; tutun

Spelling; anlamı heceleme/hecelemek…

Peki hangi kelimeden türemiştir? Spell… Bu kelimenin bir diğer anlamı nedir? Büyü… Tabii ya…

İpin ucunu tuttuysanız o zaman şu bilgiyle bağlayalım: Konuşmamız, kullandığımız kelimeler hayata koyduğumuz anlamı, kurduğumuz iletişimi, kendimize yarattığımız evreni etkiliyor. Bakınız burada konu kelimeleri doğru telaffuz edip etmediğimiz değil, konuşmaya başladığımızda doğan etkiden söz etmeliyiz.

Sözümüz ehil, dilimiz şefkatli mi?

Çevremiz biz konuştukça neye dönüşüyor?

Sözlerimizle etrafımıza ne saçıyoruz?

Neşe mi, keder mi?

Bizden ne doğuyor?

Merak mı, efkar mı?

Bilerek mi varsayarak mı?

Kalple mi ağızla mı?

Konuşmanız ibret mi ilham mı?

Ya şimdi siz diyeceksiniz ki…Yok yok baktım, bilmiyorum ne diyeceğinizi Bir şey demek isterseniz, ben dinlerim…

Amaaaan zaten kaç kişiyiz şurada

Ben arada bu konudan yürüyeceğim, koluma girmek isterseniz de şahane olur…Bakarsınız yolumuz, ağzından bal damlayanların diyarına düşer…

Mutlulukla çoğu zaman eşanlamlı.

Umudun yeşermesi için güven duymaya ihtiyaç var.

Güvene layık bireylerden oluşan bir topluluğun özgüvenli ve diğerlerine güven veren üyesi olmak…

İşte bu her şeyi dönüştürür, iyileştirir.

Ölmekte olan almış kucağına yeni doğanı, belki ona, bir gün kendisinin de bir sonu olacağını anlatıyor şefkatle, koruyarak kendi kovuğunda…

Kucak kucağa…

Hayatın kovuklarında kim bilir neler fısıldanıyor kulaklara.

Duysak, anlasak…

Gereksiz sorularla öylesiliği kaçırmadan izlemek…

Sadecelik, sadece, sade…

Doğa konuşur, sen dinlersin…