Memento mori; Ölümü hatırla… Öleceksin unutma… gibi bir anlama geliyor.
Ürkütücü değil, bilakis uyandırıcı bir ifade. Yaşam, ölümün varlığı sayesinde bu kadar değerli.

Çok güzel Sakura resimlerine baktım bugün, mevsimi tabii… Kiraz ağaçlarının şekerli renkleri ve birkaç güne kadar dökülecek yaprakları, Dalyan sahilinde kıyıya vuran ve sönen dalgaların sesi, bir martının görkemli salvosu, gün batımındaki kızıllık, bastonuyla yavaş yavaş yürüyen teyze, pusetindeki kıpır kıpır bebek, bir dostun kanatlandıran mesajı, yüzümdeki, nemli, soluğumu zorlaştıran ve baktığım diğer her yüzde gördüğüm, kumaştan virüs duvarları maskeler… Evet onlar da… Hepsi, geçecek olanın, doğumun ve ölümün reddedilemez birlikteliğinin, çizilmiş birer tablosu gibi. Minnet duyabileceğim yüzlerce ayrıntı.

Güzele minnet duymak kolayken, zora da, zorluğa da minnet duyabilir miyiz diye şıkır şıkır bir soruyu kucağımıza bırakan her şey… Yaşamın her anında kutsanacak bir şeyin varlığını anımsatan, uyanabilmemizin ihtimalini ve her şeyin bir ‘MEMENTO MORİ' fısıltısı olabileceğini düşündüren, ‘şimdilik’ bir nisan günü…

Not: Stephen Jenkinson’un ‘Bilge Öl’ kitabını okuyorum bugünlerde. Yazana, Türkçe’ye çevirenlere, basanlara saygılarımı ve şükranlarımı sunarak her sayfasında…Öyle okuyorum…

Kelimelerin sihir etkisi olduğu konusunda oldukça güçlü deliller var. Söz büyüdür… İşte size yine batı dillerinden bir ipucu uzatıyorum; tutun

Spelling; anlamı heceleme/hecelemek…

Peki hangi kelimeden türemiştir? Spell… Bu kelimenin bir diğer anlamı nedir? Büyü… Tabii ya…

İpin ucunu tuttuysanız o zaman şu bilgiyle bağlayalım: Konuşmamız, kullandığımız kelimeler hayata koyduğumuz anlamı, kurduğumuz iletişimi, kendimize yarattığımız evreni etkiliyor. Bakınız burada konu kelimeleri doğru telaffuz edip etmediğimiz değil, konuşmaya başladığımızda doğan etkiden söz etmeliyiz.

Sözümüz ehil, dilimiz şefkatli mi?

Çevremiz biz konuştukça neye dönüşüyor?

Sözlerimizle etrafımıza ne saçıyoruz?

Neşe mi, keder mi?

Bizden ne doğuyor?

Merak mı, efkar mı?

Bilerek mi varsayarak mı?

Kalple mi ağızla mı?

Konuşmanız ibret mi ilham mı?

Ya şimdi siz diyeceksiniz ki…Yok yok baktım, bilmiyorum ne diyeceğinizi Bir şey demek isterseniz, ben dinlerim…

Amaaaan zaten kaç kişiyiz şurada

Ben arada bu konudan yürüyeceğim, koluma girmek isterseniz de şahane olur…Bakarsınız yolumuz, ağzından bal damlayanların diyarına düşer…

Ölmekte olan almış kucağına yeni doğanı, belki ona, bir gün kendisinin de bir sonu olacağını anlatıyor şefkatle, koruyarak kendi kovuğunda…

Kucak kucağa…

Hayatın kovuklarında kim bilir neler fısıldanıyor kulaklara.

Duysak, anlasak…

Gereksiz sorularla öylesiliği kaçırmadan izlemek…

Sadecelik, sadece, sade…

Doğa konuşur, sen dinlersin…