O sözler insanın kendine teselli midir nedir? Oysa yolun şatafatlı sözlere ihtiyacı yok. Yolun sonuçları, getirip götürdükleri belirsiz. Bu, belirsizlikte ilerleme çabası, ayakların ve yüreklerin parçalanacağını bilerek gidebilmek, düşe kalka.

Yolda yürümek ‘sadece’ yolda yürümektir bazen, zahmeti keyfini kaçırabilir. Keyfin kesintisiz olması beklentisi hatalı. Yolda yürümek papatya sarılı, meltem rüzgarlı olduğu kadar yapışkan asfalttır, çamurlu patikadır, kar küremektir, taş kaldırmaktır.

Ruhun karanlık gecesinde yol almaktır.

Yolun tadını çıkarmalısın sözleri saçma gelir böyle vakitlerde kulağa, hatta zaten saçmadır.

Tıpkı Oruç Aruoba’nın şiirindeki gibi…
Sahici yürüme
yol açmadır…

*Şiir, bir daha okunası…

Memento mori; Ölümü hatırla… Öleceksin unutma… gibi bir anlama geliyor.
Ürkütücü değil, bilakis uyandırıcı bir ifade. Yaşam, ölümün varlığı sayesinde bu kadar değerli.

Çok güzel Sakura resimlerine baktım bugün, mevsimi tabii… Kiraz ağaçlarının şekerli renkleri ve birkaç güne kadar dökülecek yaprakları, Dalyan sahilinde kıyıya vuran ve sönen dalgaların sesi, bir martının görkemli salvosu, gün batımındaki kızıllık, bastonuyla yavaş yavaş yürüyen teyze, pusetindeki kıpır kıpır bebek, bir dostun kanatlandıran mesajı, yüzümdeki, nemli, soluğumu zorlaştıran ve baktığım diğer her yüzde gördüğüm, kumaştan virüs duvarları maskeler… Evet onlar da… Hepsi, geçecek olanın, doğumun ve ölümün reddedilemez birlikteliğinin, çizilmiş birer tablosu gibi. Minnet duyabileceğim yüzlerce ayrıntı.

Güzele minnet duymak kolayken, zora da, zorluğa da minnet duyabilir miyiz diye şıkır şıkır bir soruyu kucağımıza bırakan her şey… Yaşamın her anında kutsanacak bir şeyin varlığını anımsatan, uyanabilmemizin ihtimalini ve her şeyin bir ‘MEMENTO MORİ' fısıltısı olabileceğini düşündüren, ‘şimdilik’ bir nisan günü…

Not: Stephen Jenkinson’un ‘Bilge Öl’ kitabını okuyorum bugünlerde. Yazana, Türkçe’ye çevirenlere, basanlara saygılarımı ve şükranlarımı sunarak her sayfasında…Öyle okuyorum…