Hiç kötü bişey olmamış gibi, hiç kaybetmemişim gibi, hiç itilmemiş, hiç ağlamamış gibi güzel hatırlamak isterim çocukluğumu.

Meğer hepimiz böyle hatırlamaya eğilimliymişiz…

Çocukluğumuz sorunsuz, hasarsız geçtiği için değil… Belki zor hatıralar da durur orda ama, niye ‘çocuklar gibi’ diye başladığımız cümlelere derin bu sevgimiz?

Yanıtı bu yılın Nobel Edebiyat ödülünü alan Lousie Glück vermiş; nasıl etkilendim anlatamam

Tarlalar uzun, çimenlerin kokusu,
taze biçilmiş.
Lirik bir şairden bekleneceği gibi.
Dünyaya bir kez çocukken bakarız.
Gerisi hatıradır.

Uyanış zili gibi değil mi?